18 Mar, 09:56, 155 x viewed

Mijn waarde!

Excuses voor mijn overhaaste vertrek, maar ik heb moeten onderduiken. Kosmische krachten hebben zich tegen mij gekeerd. Ik word gezocht. Ik weet nog niet waarom, maar mijn identiteit is blootgelegd en haast is geboden om mijzelf te hervinden.

Een vlugge scan leerde mij dat mijn bestaan langzaam wordt uitgewist. In de database van hyves ben ik onzichtbaar geworden, terwijl mijn tweelingbroer zich tot drie personae heeft vermeerderd. Alsof die ene splitsing in de baarmoeder nog niet genoeg was.

Ligt het aan mij, of word ik gek? Besta ik zonder virtueel bestaan? Susan Sontag zou vast daarop antwoorden dat de grote paradox van onze tijd is dat wij overal sporen achterlaten, waarmee wij kunnen worden gevolgd. Dat in een tijd waarin al onze (mis)stappen worden vastgelegd, letterlijk vastgelegd, ons bestaan niettemin makkelijk te wissen is. Alsof het er nooit is geweest, alsof de geschiedenis aan ons voorbij is gegaan, zich heeft voltrokken in een andere wereld, een andere dimensie.

Maak ik deel uit van deze dimensie? Susan Sontag is hier niet om mij bij te staan, mij te antwoorden. Moet ik, om werkelijk te bestaan, mij virtueel opheffen? Kom ik door opheffing tot mijzelf?

Is dat dan de ware paradox van het bestaan? Dat wij onszelf moeten opheffen om tastbaar te zijn, om werkelijk te leven?

Ik verkeer in crisis,

Joseph K.