3 Jun, 04:30, 88 x viewed

kvraag me dingen af, en dit al op 17-jarige leeftijd, komt aan als een mid-life crisis' terwijl ik dingen moet uitzoeken twijfel ik over wat ik al heb gezien:

- Waarom heet het een verdieping als je omhoog gaat?
- Mag een vrouw lopen met een walk-man?
- Is een tuinslang giftig?
- Lust een koe wel gras?
- Kan men stilstaan bij de vooruitgang?
- waarom loopt niemand achteruit?

vragen komen op me af vliegen als een boeing 474 dwars door het WTC ramt,
iedereen wist dat het niet kon, maar toch probeerde een aantal gasten het onmogelijke:
wie niet waagt wie niet wint, dat was altijd mijn motto met het spel jenga
11 september was jenga voor gevorderden.

niemand is speciaal iedereen loopt rechtdoor, rechtdoor rechtstreeks naar die poort. uiteindelijk gaan we naar die plek waar iedereen vrij is en vriendelijk, "dumb deaf and blind: nadenkend wat die hoorde want starend naar die mooie vrouw vergat hij wat ze te zeggen had"

er wordt teveeel abstract gedingest
mensen komen er niet meer uit als een doolhof, gedachtes kruisen elkaar als geroutineerde danspasjes.
leven gaat sneller voorbij al een potje rock/paper/scissors. en dan ligt het ook noch maar net aan of je gewonnen hebt.

impossible keep the sun from the sky:
dat gevoel heb ik met mijn shoqbox,( http://www.redferret.net/Images/shoqboxclose.JPG )
muziek is niet alleen een goed melodietje met een volgepropte junk chick (sorry amy winehouse) maar het is een leraar: ik altijd te laat in zijn les.

was ik maar vloeibaar dan drong ik tot je door,
je kan niet lopen zonder jury om je heen, ze zijn er altijd de mensen die denken dat het leven een soort van X-factor is. ik zal nooit door naar de volgende ronde gaan: no thanks, geen interesse!

zo zeg ik dan maar, laat de honden maar blaffen, je caravaan trekt verder Ha-hA